unsere Mütter, unsere Väter (V)

A Foto:

Todos os personaxes conservan unha foto que se fan o día que se reúnen no bar onde traballa Greta e prometen volver reunirse polo nadal. A medida que transcurre a acción, todos a van perdendo ou estropenado e cando isto ocorre prodúcese ese cambio na súa actitude ou no seu xeito de pensar. Greta córta a cara de Viktor da súa para facerlle o pasaporte; Wilhelm pérdea nunha trincheira, “Charly” semella coma que non queira volver vela cando se entera de que deran a Wilhelm por morto, Viktor parece non tela dende o principio. O único que a garda ata o final e Friedhelm coma preservando o único bo que queda nel e mandándolla de volta aos seus amigos ao rematar a guerra para cumplir dalgún xeito a promesa de volver a estar xuntos, coma naquela imaxe e que pese a todo o inferno que tiveron que vivir inda podían ter unha vida e que debían retomala.

 Conclusión:

Unha miniserie moi boa que non nos mostra o tópico dos bos e dos malos senón a miseria da guerra, a morte e a supervivencia. O seu final pode ser o máis decepcionante. Remata cun brinde de Wilhelm “es bueno estar vivo”.

Coma remata Henry Metelmann, un veterán do exército alemán no seu libro «Through Hell for Hitler»:

«Júzgueme, lector, condéneme si quiere y trate quizás de entenderme y de perdonarme. Pero, sobre todo, no olvide nunca, nunca, lo que he hecho, lo que seres humanos aparentemente normales son capaces de hacer.»

All the characters retain a picture that became the day they meet at the bar where Greta works and promise to meet again at Christmas. As you go through the action, all are losing it and when this happens there is the change in their attitude or their way of thinking. Greta Cut the face of Viktor to make his passport; Wilhelm loses it in a trench, «Charly» appears as it does not want to see it again when he knows that Wilhelm had given up for dead, Viktor seems that he doesn´t have it from the beginning. The only one that keep it until the end is Friedhelm as preserving the only good that remains in himself and telling him back to his friends at the end of the war to somehow fulfill the promise of getting back together, as that image and that despite everything Hell who had to live could still have a life and they should to live it as well as they can.

Conclusion:

A miniseries very good that it doesn´t show us the topic of the good and the bad but the misery of war, death and survival. His end may be the most disappointing. Ends with a toast of Wilhelm «is good to be alive.»

Like Henry Metelmanna veteran of the German army ends his book «Through Hell for Hitler»:

«Judge me, reader, Convict Me if you want to try and maybe understand and forgive me. But above all, remember to never, ever, I have done, what apparently normal human beings are capable of doing.»

4 respuestas a “unsere Mütter, unsere Väter (V)

  1. Naír 4 abril, 2016 / 8:04 pm

    Sempre escribes «os personaxes», pero en realidade debería ser «as personaxes», non si? E que ás veces leo estas cousas e xa perdo o interese en ler máis destas entradas :_

    Iso e que son moi susceptible cas faltas de ortografía 😦

    Le gusta a 1 persona

    • Aureliano Rocamora 4 abril, 2016 / 8:52 pm

      jajaja!!! mira que eu son da xeración xabarín e chupei moito songoku e moito gran sushi de deus, pero creo «personaxe» soe ser masculino agás que se refira específicamente a mulleres, non sei se o usei ben pero si é así non me din de conta.( Ich möchte mich entschuldigen 😉 )

      Me gusta

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s